[ Home ] [ Provida Mater ] [ Primo Feliciter ] [ Cum Sanctissimus ] [ Z Katechizmu Kosciola Katolickiego ] [ Sobor Watikanski] [ Kodeks Prawa Kanoniczego ] [ Pawel VI ] [ Jan Pawel II ][ Adhortacje Apostolskie ]
JAN PAWEL II
Do V Swiatowego Kongresu
instytutów swieckich[1]
Rzym, 24 lipca 1992
Ojciec Swiety zapoznal
sie z przebiegiem V Swiatowego Kongresu instytutów Swieckich i polecil mi, aby przekazac
od Niego serdeczne pozdrowienia organizatorom i wszystkim uczestnikom tego spotkania.
Jego Swiatobliwosc wyraza
przede wszystkim uznanie dla samego wyboru tematu: "Instytuty swieckie a
ewangelizacja dzisiaj". Harmonizuje on doskonale z wielorakim zaangazowaniem Kosciola
w promocje nowej ewangelizacji. Chodzi tu o proces dzialania laski, osiagajacy szczyt w
koniecznym zawsze nawróceniu serca, które oznacza powrót do milujacego i milosiernego
Ojca oraz otwarcie w stosunku do braci, czekajacych na nasze zrozumienie, milosc i
solidarne gloszenie objawionego Slowa.
Dzisiaj misja
ewangelizacyjna Kosciola musi liczyc sie z glebokimi wspólczesnymi przemianami
kulturowymi i spolecznymi, które czesto moga stanowic przeszkode dla dzialalnosci misyjnej, zamiast
ja wspierac. Czlonkowie instytutów swieckich
sa gleboko swiadomi tych wyzwan, którym musza stawic czolo, poniewaz otrzymali dar
nowej i oryginalnej konsekracji. "Wzbudzil ja Duch Swiety, aby mozna bylo ja
przezywac wsród rzeczywistosci ziemskich, aby przepoic radami ewangelicznymi - to znaczy
wartosciami Bozymi i eschatologicznymi - wartosci ludzkie i doczesne"[2].
Duch Swiety udzielil im
laski upodobnienia sie w sposób bardziej radykalny do Jezusa na Jego drodze, która
przebyl, aby pojednac ludzi, aby zburzyc rozdzielajacy ich mur wrogosci (por. Ef 2, 14) i
stworzyc Nowa Ludzkosc. Aby w pelni to wszystko zrealizowac, trzeba "nowej
gorliwosci"; pragniemy, aby instytuty swieckie zaangazowaly sie w szczególny sposób
w swiadczenie o nowosci Ewangelii. Bez gorliwej odpowiedzi na wezwanie do swietosci, aby
przekazac Ewangelie Pokoju swiatu, który wejdzie wkrótce w nowe tysiaclecie, caly
wysilek ograniczy sie do próby pozbawionej wszelkiej skutecznosci apostolskiej. Metody
przekazywania nowosci Ewangelii swiatu równiez powinny byc nowe. W tym celu czlonkowie
instytutów swieckich powinni otworzyc sie na nowe formy przekazu, jakie im daje postep
techniki. Nie nalezy jednak zapominac, ze przekaz powinien stosowac sie takze do nowosci,
która ma przekazywac. Powinien wyrózniac sie ewangeliczna prostota i bezinteresownoscia
(por. Mt 10, 8), aby pobudzic do odpowiedzi dobrowolnej, odpowiedzialnej i radosnej.
Tym, co mamy
najcenniejszego do ofiarowania ludziom, jest doswiadczenie szukania i osobistego spotkania
z Bogiem Zywym. Nie ma zadnej watpliwosci co do tego, ze u zródel wezwania do nowej
ewangelizacji znajduje sie wezwanie do swietosci. Wymaga ona glebokiej komunii koscielnej,
która zaczyna sie w lonie kazdego instytutu i wzrasta do emocjonalnej i rzeczywistej
komunii z calym ludem Bozym. Scisla wiez istniejaca miedzy budowaniem chrzescijanskiej
wspólnoty a sluzba swiatu zostala jasno wyrazona przez Ojca Swietego Jana Pawla II w
adhortacji apostolskiej Christifideles laici, która twierdzi, ze "[...]
wszedzie istnieje pilna potrzeba odtworzenia chrzescijanskiej tkanki spolecznosci
ludzkiej. Jednak warunkiem tego jest odtworzenie chrzescijanskiej tkanki samych wspólnot
koscielnych" (ChL 34).
Ale nowa ewangelizacja
wymaga takze sluzby swiatu. Rózne sa sposoby jej realizacji zaleznie od poszczególnych
powolan i konkretnych potrzeb: swiadectwo zycia, dialog i aktywne uczestnictwo, kontakt
osobisty, ukryta posluga, indywidualna i wspólnotowa obecnosc, gloszenie profetyczne,
obrona prawdy i swiadectwo milosci. Wazne jest, aby w swiecie naznaczonym "kultura
smierci", a równoczesnie spragnionym wartosci Ducha, instytuty swieckie byly zdolne
stac sie znakami Boga zywego i budowniczymi "kultury chrzescijanskiej
solidarnosci".
Ojciec Swiety wzywa wiec
wszystkich, aby nadal szli ta droga, aby mnozyli inicjatywy plynace z ducha
chrzescijanskiego i nie bali sie obecnosci na róznych "wspólczesnych
areopagach", by tam glosic slowem i czynem dobra nowine Ewangelii. Zaangazowanie na
rzecz pokoju i rozwoju ludów, obrona praw czlowieka, promocja kobiety i edukacja
mlodziezy - to sa niektóre "areopagi" wspólczesnego swiata i tam instytuty
swieckie powinny czuc sie zaangazowane.
Z tymi zyczeniami,
proszac dla wszystkich uczestników Kongresu i wszystkich czlonków instytutów swieckich
o opieke Najswietszej Panny Maryi, Królowej Apostolów i Gwiazdy ewangelizacji, Ojciec
Swiety udziela chetnie swojego Apostolskiego Blogoslawienstwa, bedacego zadatkiem obfitych
lask niebieskich.
Korzystam równiez ja z
tej okazji, aby wyrazic wam na nowo mój gleboki szacunek i braterskie oddanie.
[1] Podczas V Swiatowego Kongresu Instytutów Swieckich w lipcu 1992 nie bylo audiencji papieskiej z powodu choroby Jana Pawla II. Kardynal Angelo Sodano, Sekretarz Stanu, przekazal w imieniu Ojca Swietego przeslanie na rece kardynala Eduardo Martinez Somalo, Prefekta Kongregacji Instytutów Zycia Konsekrowanego i Stowarzyszen Zycia Apostolskiego. Tekst zródlowy: "Dialogo" 20(1992) nr 93-94, s. 37-39.
[2] Por. Insegnamenti di Paolo VI 10(1972), s. 943.